എന്റെ ചെരിപ്പ്

പണ്ടൊക്കെ നാട്ടില്‍ വീട്ടുമുറ്റത്തെ പന്തലിലാണല്ലോ കല്യാണം. അപ്പോഴൊന്നും ഇത്ര വെപ്രാളം ഉണ്ടാകാറില്ല. ഇപ്പോള്‍ നാട്ടിലും വിവാഹം സത്രത്തിലായി. ചെന്നയിലെ കാര്യം പറയുകയേ വേണ്ടാ. നടക്കുമ്പോൾ  എവിടേയെങ്കിലും കാല്‍ തടഞ്ഞാല്‍ വീഴുന്നത്‌ എതെങ്കിലും സത്രത്തിന്റെ തിണ്ണയിലായിരിക്കും. സിനിമാ കോമ്പ്ളക്സ്‌ പോലെ തലങ്ങും വിലങ്ങുമായി അടുക്കടുക്കായി നാലും അഞ്ചും കല്യാണ സത്രങ്ങളാണിപ്പോള്‍. നേരം വെളുക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതേയുള്ളൂ. തുടങ്ങി… വീട്ടിനുള്ളില്‍ ഓട്ടവും ചാട്ടവും പ്രദക്ഷിണവും. റീനക്ക്‌ കല്യാണത്തിന്‌ പോകണം.

ഉടുക്കേണ്ട സാരി ഒരിടത്ത്‌ ബോഡര്‍ ഫിറ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ കൊടുത്തത്‌ ഇനിയും എത്തിയിട്ടില്ല. മേച്ചിംഗ്‌  ബ്ളൌസ്‌ വാഷ്‌  ചെയ്തപ്പോള്‍ കളറ്‌ മാറി കൂടുതൽ വഷളായി. ലിപ്‌സ്റ്റിക്ക്‌ ബോക്സ്‌ വെച്ച സ്ഥലത്ത്‌ കാണുന്നില്ല. തലയില്‍ ചൂടേണ്ട മല്ലിപ്പൂ വാങ്ങാനയച്ച കുട്ടി ലില്ലിപ്പൂവും കൊണ്ടാണ് വന്നത്‌! അതാണത്രേ  ലെയ്റ്റസ്റ്റ് !  ആഭരണപ്പെട്ടി തുറന്നു. അസ്ലിയും നക്ലിയും  തിരിച്ചറിയാന്‍  കഴിയുന്നില്ല. പറഞ്ഞു വെച്ച  ഓട്ടോമേന്‍ പെട്ടൊന്നൊന്നും വരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. റിട്ടേൺ  ചെയ്യുന്ന വാഹനത്തിൽ കയറി പാതി വഴി വന്നപ്പോ നിന്നും പോയി. അങ്ങനയങ്ങനെ കടമ്പകള്‍ പലതും കടന്ന്‌ എങ്ങനെയെല്ലാമോ കഷ്ഠിച്ച്‌ വിവാഹം നടക്കുന്ന സത്രത്തിലെത്തിച്ചേര്‍ന്നു.

മുന്‍നിരയിലെ കസേരയില്‍ത്തന്നെ ചാടി വീണു സ്ഥലം പിടിച്ചു. ആവൂ റീനക്ക്‌  ശ്വാസം  തിരിച്ച്‌  കിട്ടി. ഇവിടിരുന്നാല്‍  സുഖമായി വധുവിന്റെ ക്ളോസപ്പ്‌ കിട്ടും. കണ്ടില്ലെ  എന്തു മാത്രം സ്വർണ്ണ ആഭരണങ്ങളാണ് അവളുടെ കഴുത്തിൽ!  എന്തോ ഒരു കുറവു പോലെ. ആർക്ക്‌? എനിക്ക് തന്നെ. വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോള്‍ മുതല്‍ അതു തോന്നുന്നുണ്ട്‌. ഹെയർ-സ്റ്റൈലൊന്നു തപ്പി. എല്ലാം പൊസിഷനിലുണ്ട്. കാതും കഴുത്തും ഒന്നും മിസ്സിങ്ങില്ല. റിസ്റ്റ്വാച്ച്, മോതിരങ്ങളുടെ  എണ്ണം  എല്ലം എല്ലാം   പരിശോധന  നടത്തി. ഒന്ന്‌  റിലാക്സ്‌ ചെയ്യാമെന്നു  കരുതി  കാല്‌  നീട്ടി. ദൈവമേ! കാലില്‍  കിടക്കുന്നത്‌ പഴയ ഹവായ് സ്ലിപ്പര്‍! വിവാഹത്തിനു മാത്രമായി ഒരാഴ്ച മുന്‍പു വാങ്ങിവെച്ച 1700രൂപ  വിലയുള്ള ചെരിപ്പ്‌ വാര്‍ഡ്രോബില്‍ കിടക്കുന്നു. മഞ്ഞ്‌ കട്ടി പോലെ കസേരയില്‍ത്തന്നെ ഉരുകിപ്പോകുമെന്ന്‌ തോന്നി. സാരി പിടിച്ചല്‍പം ഇറക്കം കൂട്ടി കാല്‍ മറച്ചു.

വീണ്ടുമൊരു  സംശയം..! കണ്ട്‌  പരിചയമുള്ള ഒറ്റ  മുഖം  പോലും കാണുന്നില്ലല്ലോ. മെല്ലെ വെളിയിലോട്ട്‌  പോയി. തമിഴ്നാട്ടുകാര്‍  എത്ര നല്ല മനുഷ്യര്‍! ഇന്നും  പലരും ചെരിപ്പൊക്കെ  അഴിച്ചു വെച്ചാ കല്യാണസത്രത്തിനുള്ളില്‍  കയറുന്നത്‌. വെല്‍കം ബോര്‍ഡിലെ വധൂവരന്‍മാരുടെ പേര്‌ നോക്കി. എന്തൊര്‌ മണ്ടത്തരം! രാജേഷിനേം രാഗേഷിനേം  തിരിച്ചറിയാതെ  പോയി. ആ സമയത്താണ്‌  അയല്‍ക്കാരി വേണി  പണ്ടത്തെ ‘കോളിനോസ് ’  പുഞ്ചിരിയുമായി  മുന്‍പില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്‌.

“എന്താ  വേണീ  തേടുന്നത്‌ ? “
“എന്റെ ചെരിപ്പ്‌ …! ഹാളിലോട്ട്‌ പോകുമ്പോ ഇവിടെ അഴിച്ചിട്ടോണ്ടു പോയതാ. പുതിയ  ചെരുപ്പാ. വിലകൂടിയതല്ലെ  എടുത്ത്‌  ഭദ്രമായി വെക്കാമെന്ന്‌  വിചാരിച്ച്‌   ഇറങ്ങി  വന്നതാ. കാണുന്നില്ലല്ലോ… !”
“ങേ…! കാണുന്നില്ലേ , ഓ… അവിടങ്ങാനുണ്ടാവൂം.. “
റീനയുടെ നടത്തിന്റെ വേഗത കണ്ടില്ലേ!

Technorati Tags:
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: